او سؤال شد كه او چه كسى است ؟ پيامبر صلّى اللّه عليه و إله پاسخ داد : او همان كسى است كه كفشش را پينه مىزند . در همين زمان كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله چنين سخنى را مىگفت ، على عليه السّلام در حال پينه زدن به كفش رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله بود . امام عليه السّلام براساس عمل به قرآن ، به حكميت تن درداد و لب فروبست و شرط كرد كه آن دو به هواى نفس و نظر شخصى خويش عمل نكنند ، بلكه به قرآن پايبند باشند كه پيش از اين به آن اشاره كرديم . « 1 » ( و إحياؤه الاجتماع عليه و إماتته الافتراق عنه ) اگر داوران در عمل به قرآن بر مسأله‌اى توافق كردند ، در اين‌صورت قرآن و مردم را زنده كرده‌اند و اگر هردو در واگذاردن آن و روى گرداندن از آن گرد آمدند ، قرآن و امت را ميرانده‌اند ؛ اما اگر اختلاف كردند اين اختلاف به اختلاف ميان امت و سستى آنها مىانجامد . ( فإن جرّنا القرآن إليهم اتّبعناهم و إن جرّهم إلينا اتّبعونا فلم آت لا أبا لكم بجرا و لا ختلتكم عن أمركم و لا لبّسته عليكم ) اگر داوران به‌درستى و در حقيقت به قرآن عمل كنند به آن پايبنديم و آن را اجرا مىكنيم ؛ چه به سود و چه به زيان ما باشد و اين مثل محتواى اين آيه است : « و در حقيقت يا ما يا شما بر هدايت يا گمراهى آشكاريم . » « 2 » به‌هرحال همان‌گونه كه اشاره شد امام عليه السّلام در حقيقت ، حكميت را پذيرفته بود و كار اشتباهى انجام نداده و نيرنگ و فريبى به كار نبرده بود . ( إنّما اجتمع رأي ملئكم على اختيار رجلين أخذنا عليهما ألّا يتعدّيا القرآن فتاها عنه و تركا الحقّ و هما يبصرانه و كان الجور هواهما فمضيا عليه و قد سبق استثناؤنا

--> ( 1 ) . نك : شرح خطبه 125 . ( 2 ) . وَ إِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلى هُدىً أَوْ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ سبأ / 34 : 24 .